Kimim ben
Neyim
Evet sokaktayım, evdeyim, şehirdeyim
Seninleyim... bazen kendimleyim
Gözünün gördüğü her yerdeyim
Ama
Sorsana sen kimsin
İnsan mıyım
Şüphesiz
Etiyle, kemiğiyle, kalbiyle
Kadın mıyım
Belli değil mi
Bir bakışta yumuşayan,
Bir susuşta dağ olan…
Eş miyim
Eski halimden hallice
Bir imza ile bitti vakitlice
Anne miyim
Otuz yedi yıldır
Elimden geldiğince
Can mıyım
Bedenim ruhuma emanet
Nefesim kendime yettigince
Kim bu kadın
Güz bu kadın
Düz bu kadın
Nâr bu kadın
Ve
Çok çok bu kadın
Yalnız değil ki tek değil ki
Kendinden onlarca var
Kendisinden doğanlar var
Yanından geçenler
Kalbinden geçip gidenler var
Sorsana kim bu kadın
Bir omuza yaslanacak kadar gerçeğim
Bir yalnızlığa dayanacak kadar güçlüyüm
Bir çikolataya kanacak kadar küçüğüm
Bir kalbe yanacak kadar büyüğüm
Zeus'un tanrıçası
Neron'un Sabinası
Bazen de bir romanın tam ortası
Anamın rahminden bir kez doğarım
Bir kalpten hatırlamıyorum kaç kez doğarım
Hem yara, hem merhem
Hem giden, hem bekleyen
Avuç içi kadar narin
Gökyüzü kadar derin
Sor yine…
Kimsin sen, de bana.
Ben,
Aynaya bakınca merhametini gören
Susunca bile cümle kuran
Sen susunca bile seni duyan
Gittiği yere kendi mevsimini götüren
Kadınım
Afet Ergü